دعا

در مذهب شیعه به دعا کردن بیش از قرآن خواندن اهمیت داده‌ شده‌است و این جای هیچ تعجبی ندارد، اگر قرآن مختص مسلمانان است دعا همه‌ی ادیان و مذاهب را شامل می‌شود. دعا کردن احتیاج به سواد و دانش ندارد، هزار جور اصول و قواعد ندارد و مردم در هر دین و آیینی، با هر لحن و آهنگی، با زبان خاص خودشان، آنطور که دلشان می‌خواهد و راحتند، گاهی آرام و گاهی با تضرع و التماس، گاه از سر نیاز و گاه تنها به بهانه صحبت با معبودشان، دست به دعا بر‌می‌دارند. قرآن خواندن یک نیاز نیست حال آنکه دعا هست. صحبت با خدا و استمداد از او در همه اقوام و قبایل و از لحظه پیدایش انسان با او بوده است.

خداوند در قرآن می‌فرماید: مرا بخوانید تا دعای شما را بپذیرم. به همین سادگی، فقط کافیست که از خداوند بخواهیم، خدایی که بین خود و بنده اش هیچ واسطه ای قرار  نداده است و یاس از رحمتش بزرگترین گناهان است. فراموش نکنیم که بزرگی و زیادی مشکلات و خواسته های ما، دلیل نمی شود که آنها برای خدا هم بزرگ باشند. آنکه مالک و آفریننده همه مخلوقات است شخصاً به بنده هایش گفته است که خواسته های خود را از او بخواهند و قول اجابت هم داده است و حال اگر تنبلی کنیم ایراد از خودمان است. یادمان باشد نیازمان را به درگاه کسی می بریم که دلسوز و مهربان و غمخوار ماست، که ارحم الراحمین است، و وقتی که دستان نیازمند بنده ای به آستانش بلند  می شود از اینکه آن دست ها خالی از درگاهش بازگردد شرم دارد.

التماس دعا.

 

+بعد نوشت: پیشنهاد می‌کنم کتاب نیایش اثر دکتر شریعتی که ترجمه‌ی اثر دکتر الکسیس کارل با همین عنوان به ضمیمه توضیحات خود دکتر هست را حتماً مطالعه کنید.

  
نویسنده : امیر هاشمی ; ساعت ٩:٤٠ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٤ شهریور ۱۳۸۸