همه گرفتارند

مشاهده یادداشت خصوصی

  
نویسنده : امیر هاشمی ; ساعت ٧:٠٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢۸ تیر ۱۳۸٩

شب دوم

مشاهده یادداشت خصوصی

  
نویسنده : امیر هاشمی ; ساعت ٤:٠٠ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٥ تیر ۱۳۸٩

کتاب‌‌هایی که ترجیح می‌دهند معرفی نشوند!-2

-اتاق تو...اصلاً میتونم بگم اتاق من، نه، می‌تونم بگم:‌ اتاقمان! نه؟ چه خوب است، چقدر "اتاقمان" کلمهء‌ شورانگیزی است مثل "خدایان" است!
-آره، اتاقمان؟
-آره، از پله ها با هم میریم بالا، تو چمدان ها دستت است، من هم یک چمدان دستم است، طبقهء پنجم، خسته میرسیم دم در آپارتمان، آپارتمان کوچک، یک اتاق بزرگ، یک حمام کوچک، یک آشپزخانه، یک دستشویی تو اتاق و ... همین طور است؟ خوب یادم هست؟ تو کاغذت آن را برایم وصف کرده بودی؟ ها... میریم، میرسیم دم در آپارتمان، تو دست هات بند است، به من میگی دستت رو بکن تو جیب راست بارونیم، کلید آپارتمان را بردار در را باز کن! من هم دستم رو میبرم تو جیب چپ بارونی تو و میگردم و پیدا نمیکنم، همه اش کبریت است و سیگار و یک دستمال و یک عینک دودی... اما کلید نیست و من در قیافه ات مینگرم میبینم خاموش ایستاده ای و میخندی و من کنجکاوانه میپرسم که پس کو؟ و تو با خونسردی که گویی هیچ عجله نداری و اصلاً باز بدجنسی ات گل کرده که مرا سر بدوانی و مثل اینکه دلت بخواد دستم را هم ببرم توی همهء جیب های بارونی و کتت و جیب ژِیلتت، میگی من گفتم تو جیب راست، این جیب راسته؟ و بعد من سرم از دست مردم آزاری خوب تو تکان میدهم و دستم را میبرم تا ته جیب بارونیت، جیب راست و هی میگردم و میبینم جز یک مشت پول خرده و ساعت مچی ات که هیچ وقت به مچت ندیده اند چیزی نیست و باز در قیافه ات خیره میشوم و میبینم لبخند خاطر جمع بدجنسانه ات را زود جمع کردی و اخم هات را ریختی تو پیشانی و ابروهات که یعنی پس کجا است و بعد میگویی: ببخشید، ها... تو جیب ژیلتم است و ناچار دکمه های بارونی ات را وا میکنم و لبه هاش را کنار میزنم و بعد میرسم به کتت و ناچار دکمه های کتت را که هر سه اش بسته است وا میکنم و چون خسته شده ام، چمدان را از دست چپم میگذارم زمین و با هر دو دست لبهء کتت را هم پس میزنم تا میرسم به ژیلت و به هر دو طرف نگاه میکنم ببینم جیبش کجا است و هر چه نگاه میکنم میبینم اصلاً ژیلتت جیب ندارد و در چهره ات خیره میشوم و میبینم که لبخندت را باز زود دزدیدی و قیافه ات حسابی سرخ شده و چشم های شرم آلودت را به من دوختی و گفتی خیلی معذرت میخواهم، حالا یادم آمد، این ژیلتم را صبح عوض کرده ام، برای آمدن به فرودگاه خریدم  کلید توی جیب ژیلت کهنه است. حالا میریم تو کمد میبینی اگر راست نبود!؟ ها... توی همین دسته کلید اتومبیل یکی دیگر هم دارم لطفاً با همان باز کنید، ببخشید ها...
.
.
حیف که من مثل تو بلد نیستم آنچه را که حس میکنم آن جوری که حس میکنم بگم، اگرنه خیلی از تو حرف های بهتری، قشنگتری، نوازشگرتری میگفتم؛ حیف نمیتوانم، این است که من بیشتر از تو رنج میبرم، تو این شانس را داری که میتوانی بگی و من مجبورم، توی دلم نگه دارم و تحمل کنم و مخفی کنم و این است که هیچ وقت راحت نیستم، همیشه احساس میکنم که روحم سنگین است، هر کلمهء خوبی نیشتری است که آدم به قلبش که از فشار حرف ها و دردها و گفتن ها ورم کرده است فرو میکند و خون از آن جستن میکند و روح کمی سبک میشود... و من نتوانسته تو را از زیر آوار خود بیرون آورم و نشانت دهم تا از دیدن آن حیرت کنی...چکار کنم؟

  
نویسنده : امیر هاشمی ; ساعت ۱٢:۳٠ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱ اردیبهشت ۱۳۸٩

کتاب‌‌هایی که ترجیح می‌دهند معرفی نشوند!-3

مشاهده یادداشت خصوصی

  
نویسنده : امیر هاشمی ; ساعت ٢:۳٠ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٧ اردیبهشت ۱۳۸٩

فضیلت‌های ناچیز

«کسی که یک بار رنج کشیده است، تجربهء درد را هرگز فراموش نمی‌کند. کسی که ویرانی خانه‌ها را دیده‌ است به وضوح کامل می‌داند که گلدان‌های گل، تابلوها و دیوارهای سفید، اشیایی ناپایدارند. خوب می‌داند خانه از چه چیز ساخته شده‌ است. یک خانه از آجر و گچ ساخته شده است و می‌تواند فرو ریزد. یک خانه خیلی محکم نیست. در پس گلدان‌های آرام گل، پشت قوری‌های چای، فرش‌ها، کف اتاق‌ها که با موم برق افتاده است، چهرهء دیگر واقعی خانه است. چهرهء‌ بی‌رحم خانهء‌ ویران شده.
دیگر از این جنگ سر بر نخواهیم آورد. بیهوده است. دیگر آدم‌های آرامی نخواهیم بود. آدم‌هایی که فکر کنند، مطالعه کنند و زندگی‌شان را در صلح بسازند. ببینید بر سر خانه‌مان چه آمده است. ببینید بر سر ما چه آمده است.  هرگز آدم‌های آسوده‌ای نخواهیم بود.‌ واقعیت را در حساس ترین حالتش شناخته‌ایم. دیگر از آن احساس انزجار نمی‌کنیم...
و آدم‌هایی هستیم، دیگر بدون اشک. آن چیزی که والدین‌مان را به جنب و جوش وا می‌داشت اصلاً ما را به جنب و جوش وا نمی‌دارد. والدین ما و مردم پیر تر از ما، ما را به خاطر روشی که برای بزرگ‌ کردن بچه‌ها داریم سرزنش می‌کنند. دوست دارند که به بچه‌ها‌ی‌مان دروغ بگوییم. همان‌طور که آنان به ما دروغ می‌گفتند. دوست دارند که بچه‌های‌مان با عروسک‌های پارچه‌ای در اتاق‌های زیبای صورتی رنگ، با درختچه‌ها و خرگوش‌های نقاشی شده بر دیوار سرگرم شوند. دوست دارند که تخیل آنان را با پرده‌ها و دروغ‌ها احاطه کنیم. واقعیت را در جوهرهء راستینش به دقت از آن‌ها پنهان کنیم. اما ما نمی‌توانیم چنین کنیم. نمی‌توانیم این کار را با بچه‌هایی کنیم که نیمه شب بیدارشان کرده‌ایم و به حالت تشنج در تاریکی لباس‌شان پوشانده‌ایم تا فرار کنیم یا پنهان کنیم؛ چون‌که آژیر خطر، آسمان را می‌درید. نمی‌توانیم این کار را با بچه‌هایی کنیم که ترس را دیده‌اند و وحشت را در چهره‌های‌مان. نمی‌توانیم برای بچه‌ها تعریف کنیم که آن‌ها را در کلم‌‌ها پیدا کرده‌ایم و یا این‌که وقتی کسی می‌میرد بگوییم که به سفری طولانی رفته است.
گودالی پر نشدنی است بین ما و نسل گذشته.»

 

فضیلت‌های ناچیز نوشتهء ناتالیا کینگز بورگ، ترجمهء محسن ابراهیم.

  
نویسنده : امیر هاشمی ; ساعت ۱:٠٠ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱٠ فروردین ۱۳۸٩

کتاب‌‌هایی که ترجیح می‌دهند معرفی نشوند!

آیا خویشاوندم، فرزندم نمی‌خواهد که به خاطر آرامش روح من آنچنان که آرزو می‌کنم زندگی کند؟ آیا پند مرا هر چند تلخ باشد برای خشنودی روح من که دیگر دستش از دامن زندگی کوتاه شده است تحمل نخواهد کرد؟ او نمی‌خواهد که من در جهانی دیگر آسوده باشم؟ غم گسیختن پیوند با او اندکی کمتر مرا بگدازد؟ اگر چرا، اگر دوست داری که من درد جان کندن و گسیختن پیوندم را با خویشاوند و فرزندم و دوری از همه و تنهایی و بودن در جهانی دیگر را کمتر احساس کنم پس، فردا، اگر شنیدی که دیگر باز نمی‌گردم، اگر یقین کردی که همه چیز پایان یافت، ناگهان یک تصمیم بزرگ و معجزه ‌آسا و قهرمانی بگیر. ناگهان! بی کمترین تردید، بی کمترین ضعف، چنانکه گویی جز این نمی‌توان بود، جز این راهی، بیراهه‌ای، گونه‌ای، حالتی دیگر نیست، مثل اینکه ناگهان احساس کنی از بام بلندی سقوط کرده‌ای و جز سقوط هیچ تدبیری، تردیدی، تلاشی و خیالی نه تنها بی‌سود است بلکه غیر ممکن است، آری، ناگهان یک تصمیم بزرگ و قوی و معجزه آسا و قاطع: «من در این لحظه زاده شدم»، «من هم اکنون آغاز شدم»، «من، بودن را شروع می‌کنم».
حتی فکر مکن که گذشته را فراموش کنی تا به یاد گذشته نیفتی و گرفتار نشوی، لااقل برای آنکه رهایی از آنچه که در گذشته نیرومندتر و گیرنده‌تر است تو را مدتی متوقف نسازد، حتی تصمیم نگیر که همهء پیوندهای خود را قطع کنی، قیچی کنی، بگسلی تا مدتی بر سر این کار درنگ نکنی، سختی آن را احساس نکنی، توانایی و عجزت بر تو آشکار نشود، استواری و سستی پیوندها را حس نکنی. مگو: «من بودن را از سر می‌گیرم» تا این احساس در تو جان نگیرد که پیش از این بوده‌ای. بگو: «من، بودن را آغاز می‌کنم» نه، بهتر است بگویی: «اکنون، از این لحظه بودن در من آغار می‌شود». تا خود را از بودن جدا نیابی و در برابر «بودن» یا «چگونه بودن» به تامل و تفکر و احیاناً تردید تیفتی، آن را یک حادثه‌ای تلقی کن که اتفاق افتاده‌ است نه یک عملی که تو انجام می‌دهی تا جبری بودن، قطعی بودن، ناگزیر بودن و طبیعی بودن آن در چشم احساست بدیهی جلوه کند نه نظری که بتوانی در آن باره بیندیشی.
آن روز، همه چیز را رها کن، هر کاری را فرو بگذار، یک راست برو به خانه‌ات، به اتاق خودت، به هر جا که بتوانی در آن چند ساعتی خودت باشی و خودت، در «خلوت خالیِ» خودت بنشین، آینه‌ای را بردار، با گرد خاکستر لکه‌ای بر روی آن بگذار، مدتی آن را نگاه کن، آینه را همان گونه که می‌گویم بر روی طاقچهء اتاقت، همان جا که بود بگذار، بنشین، برخیز، قدم بزن، نزدیک شو، دور شو، بچرخ، خود را به کارهای متفرقه سرگرم کن...
...بعد از این که چند ساعتی گذشت ناگهان برخیز، با یک تصمیم جلف و تند و قوی، چنانکه یک حادثهء شگفت و مهمی ناگهان پدید آمده است و چنانکه گویی از جا می‌پری برخیز و به سرعت خود را به آینه برسان و در این حال سعی کن تا برایت بدیهی و مسلم شود که این آینه روح تو است، ذهن تو است، وقتی درست این را احساس کردی با قوت و چیره دستی و تسلط کامل لکه را با لبهء آستینت پاک کن، با یک بار و آن هم با دقت و قوت و چنانکه کمترین اثری از آن نماند.
در این حال احساس کن که رها شده‌ای، تمام شد. آغاز شدی، بودن تو آغاز شد. شخصی به نام ؟ متولد شد و دارد نفس می‌کشد، احساس می‌کند، برای اولین بار گرمی خورشید را روی پوست صورت و پشت پلک چشم‌هایش حس می‌کند، برای اولین بار با کمال تعجب می‌بیند که خورشید طلوع کرده است و زمین و آسمان و درخت‌ها و آدم‌ها و دیوارها و لباس‌های من و دست‌ها و موها و حتی این خودکارم سبز روشن شده است...آه چه خوب! باغچه‌ها را ببین! شاخه‌ها را! به! چه بوی خوشی فضا را پر کرده است، صبح با چه راحتی و سبکی و لطافتی نفس می‌کشد! دارد مرا تعلیم میدهد، انسان‌ها و انسان‌ها و انسان‌ها! همهء این چهره‌ها را تازه می‌بینم، برای نخستین بار، هیچ خاطره‌ای از هیچیک ندارم، درست مثل یک توریست که وارد یک کشور تازه شده است...
...و انسان‌ها را که چگونه می‌زایند و رشد می‌کنند و عشق می‌ورزند و دوست دارند و می‌آسایند و امیدوارند و می‌جوشند و زندگی می‌کنند و ...
...و خودت را که در آغازی و نمی‌دانی که آغاز چه سعادتی است و چه فرصت‌های عزیزی که بی‌تاب رسیدن تو اند و چه توفیق‌ها و عشق‌ها و لذت‌ها که چشم به‌راه تو در پیش رویت نشسته‌اند و تو آنگاه دیگر فرزندی که پدرش را از دست داده باشد نیستی، تو دیگر فرزند پدرت نیستی، فرزند خویشتنی و تو نمی‌دانی که فرزند خویشتن بودن، تازه زاده شدن، آغاز شدن، بی بند هیچ پیوندی بودن، گذشته نداشتن، سنگینی بار هیچ خاطره‌ای را نکشیدن، آینهء بی لک بودن یعنی چه. نمی‌دانی اما باش!

  
نویسنده : امیر هاشمی ; ساعت ۱:٠٠ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢۳ فروردین ۱۳۸٩

سرزمین گوجه های سبز

«پدری سرگرم هرس کردن باغ خویش در فصل تابستان است. دختر بچه ای در کنار کرت باغچه ایستاده است و با خود فکر می کند: "پدر یک چیزی از زندگی می داند، چون دارد وجدان گناهکار خود را در لابلای گیاهان کاملا بی شعور، پنهان می سازد تا بعداً آن را هرس کند." یک لحظهء پیش، دخترک آرزو داشت گیاهان کاملاً بی شعور بتوانند خود را از شر قیچی و بیلچه نجات دهند و تابستان را از سر بگذرانند. اما آنها نمی توانند فرار کنند؛ چون پرهای سفیدشان تا پاییز در نمی آید؛ تازه در پاییز است که درختان پرواز را می آموزند...
پدر در حالی که در میان شاخه های بریده شدهء درختان کاملاً بی شعور ایستاده، به بچه می گوید: "تو نباید گوجه های سبز را بخوری؛ هسته های آنها هنوز نرم است. اگر گوجه های سبز را بخوری، مرگِ خودت را بلعیده ای؛ کسی به دادت نمی رسد و تو می میری؛ طغیانِ تب، قلب تو را از درون می سوزاند."
چشمان پدر، غرقه در اشک است. دخترک، درمی یابد که پدرش دیوانه وار دوستش دارد. احساس می کند که پدرش قادر به کنترل اعمال خویش نیست. احساس می کن که او همان کسی است که گورستان ها ساخته است. آنک دخترک دوست دارد بمیرد.
به همین خاطر، بعداً همهء گوجه های سبز را که در جیب داشت می خورد. هر روز وقتی که پدر حواسش به دخترک نیست، او گوجه های سبز را از شاخه می چیند و می خورد. دخترک گوجه ها را می خورد و با خود می گوید: "مرا خواهد کشت"، اما چون پدر شاهد گوجه خوردن دخترک نیست، او اجباری ندارد که بمیرد.»

«دوست داشتم عشق، مانند سبزه ها که سرشان را می چینند تا قد بکشند، و یا به گونه ای دیگر ببالد؛ مثل دندان بچه ها، مثل مو، و مثل ناخن سر انگشتان...
امروز وقتی از عشق سخن می گفتم، سبزه ها گوش می دادند. من بر این باورم که این کلمه حتی با خودش هم صادق نیست.»

«ناکامی برای ما، مثل نفس کشیدن، طبیعی می نمود.»

 

کتاب سرزمین گوجه های سبز، تنها کتابی است که از خانم هرتا مولر رومانیایی، برنده جایزهء نوبل ادبیات سال 2009، به فارسی برگردان شده است. کتاب در زمینهء ادبیات سیاسی و به شیوهء پست-مدرن نگارش یافته. این کتاب سرگذشت گروهی دانشجوست که هر یک در اوج رژیم خفقان آور نیکلای چائوشسکو، ولایت فلاکت زدهء خویش را به امید زندگی و آینده ای بهتر ترک می گویند و به شهر می آیند، اما...

  
نویسنده : امیر هاشمی ; ساعت ۱۱:٠٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٦ بهمن ۱۳۸۸

اینجا همهء آدم ها این جوری اند

"جراح که ناگهان در تاریکی فرو رفته می گوید: «چیزی که اینجا دیده می شود یک تومور ویلمز است.» طوری می گوید «تومور» که انگار عادیترین چیز دنیا باشد...

...مادر می گوید: «تا به حال نشنیده ام بچه کوچکی را شیمی درمانی کنند.» بچهء کوچک و شیمی درمانی؟! به نظر او که این دو کلمه هرگز نباید حتی در یک جمله کنار هم قرار بگیرند، چه رسد به یک زندگی...

...وقتی بچهء کوچکی سرطان می گیرد، آدم با خودش می گوید داریم سر کی کلاه می گذاریم؟ بیایید همگی سیگاری روشن کنیم. وقتی بچهء کوچکی سرطان می گیرد، آدم با خودش می گوید اصلاً این فکر به کلهء کی افتاد؟ خشم کدام یک از خدایان موجب این مسئله شد؟ مشروبی برایم بریز تا به سلامتی کسی ننوشم...

...مثلاً، آنها هیچ وقت از آن موعظه های فی البداهه درباره مرگ تحویلش نمی دهند که مرگ بخشی از زندگی است، که مرگ و زندگی دست خداست، که همه باید آن را بپذیریم، یا از این جور حرف ها که او را به هوس می اندازد چشم های یک نفر را از حدقه در بیاورد...حرف های ترحم آمیز چقدر بین آدم ها فاصله می اندازد و آنها را عقب می راند!"

 

کتاب اینجا همهء آدم ها این جوری اند، مجموعه ایست از شش داستان کوتاه برگزیدهء دههء نود که هر یک به مناسبتی جایزه ای ادبی به دست آورده اند. متن فوق را از داستان اینجا همهء آدم ها این جوری اند انتخاب کرده ام. داستان دوم این مجموعه به عنوان مردی با کت شلوار مشکی نوشتهء استیون کینگ است که یک داستان دلهره آور تمام عیار است. ترجمهء کتاب کار خانم مینو دقیقی است و انتشارات نیلوفر به قیمت 2900 تومان آن را منتشر کرده است.

  
نویسنده : امیر هاشمی ; ساعت ۱٢:۱٦ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٦ بهمن ۱۳۸۸

زمستان

این گزنده سخت سرمای زمستان
این سکوت تیره اندر باغ و بستان
ابن فراموشی ممتــــــــــــد درختان
                             می‌رسد آیا به پایان؟

باد و بـرف و سـوز و سرما
                            کینه ها ورزید با ما

جز تماشای تن لخت درختان
                            هیچ کاری زدستم بر نمی‌آید

جز صدای چندش آلود کلاغان سیه‌فامی
که در بزم زمستانی
کرده جای بلبل و پروانه را خالی
                           هیچ آوایی به گوشم در نمی‌آید

گوش تا گوشم سر بریده
باد بی رحم گریزان
دور تا دورم را تنیده
تار بی مهر زمستان
                           دیگر امیدی ندارم تا رسم بر ساحل گرم بهاران.

  
نویسنده : امیر هاشمی ; ساعت ۱۱:٠٠ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٠ بهمن ۱۳۸۸

غروب هفتم

«...البته طبایعی نظیر تو که از احساسی لطیف و نیرومند برخوردارند و عواطفی بیدار دارند، خیالپردازان و شاعران و دلباختگان از ما اصحاب خرد تقریباً همیشه ارجمندترند. اصل و نصب شما مادرانه است. زندگی را به کمال زیست می‌کنید. نیروی عشق و توان زیستن و چشیدن به شما ارزانی شده است. ما اصحاب اندیشه گرچه اغلب به نظر می‌رسد که شما را هدایت  می‌کنیم و بر شما تسلط داریم زندگی را به ژرفی نمی‌چشیم و در برهوت بی‌باری به سر می‌بریم. سرشاری زندگی مال شماست. شهد میوه‌ها و شادابی گلستان عشق و شهر زیبای هنر همه برای شماست. وطن شما خاک است و ما در همان اندیشه خانه داریم. برای شما خطر غرقگی در اقیانوس احساس‌ها و شهوات در پیش است و برای ما خطر اختناق در فضای خالی بی‌کران. تو هنرمندی و من اندیشمند. تو بر سینه‌ی مادر آرام می‌گیری و من در بیابان برپا و نگهبانم. مرا تابش خورشید می‌سوزاند و تو را پرتو ماه و ستارگان نوازش می‌دهند...»

نارتسیس و گلدموند - هرمان هسه

 

پ.ن.١: یعنی مردم بلاد کفر  یکشنبه‌ها غروب دلشون می‌گیره؟

  
نویسنده : امیر هاشمی ; ساعت ٧:٠٠ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۱ دی ۱۳۸۸

اطاق آبی

ته باغ ما، یک سر طویله بود. روی سر طویله یک اطاق بود، آبی بود.
اسمش اطاق آبی بود (می‌گفتیم اطاق آبی)، سر طویله از کف زمین پایین‌تر بود. آنقدر که از دریچه بالای آخورها سر و گردن مال‌ها پیدا بود. راهرویی که به اطاق آبی می‌رفت چند پله می‌خورد . اطاق آبی از صمیمیت حقیقت خاک دور نبود، ما در این اطاق زندگی می‌کردیم. یک روز مادرم وارد اطاق آبی می‌شود. مار چنبر زده ای در طاقچه می‌بیند، می‌ترسد، آن هم چقدر. همان روز از اطاق آبی کوچ می‌کنیم، به اطاقی می‌رویم در شمال خانه، اطاق پنجدری سفید، تا پایان در این اتاق می‌مانیم، و اطاق آبی تا پایان خالی می‌افتد.

کف اطاق آبی از کاهگل زرد پوشیده بود: زمین یک مربع زرد بود  کاهگل آشنای من بود.  پوست تن شهر من بود. چقدر روی بامهای کاهگلی نشسته بودم، دویده بودم، بادبادک به هوا کرده بودم، روی بام، برآمدگی طاقهای ضربی اطاق‌ها و حوضخانه چه هولناک بود، برجستگی‌ها یک اندازه نبود، چون اطاق‌ها یک اندازه نبود، حوضخانه هم طاقی بلندتر داشت. سطوح همواره بام در یک تراز نبود: ساختمان در سراشیب نشسته بود. در تمامی بام، هیچ زاویه‌ای تند نبود، اصلا زاویه‌ای در کار نبود. در مهربانی و الفت عناصر هیچ سطحی خشن نبود. با سطح دیگر فصل مشترک نداشت، سطح دیگر را نمی‌برید، خط فدای این آشتی شده بود، بام، هندسه مذاب بود.

در پست و بلند بام وزشی انسانی بود، نفس بود، هوا بود. اصلا فراموش می‌شد که بام پناهی است برای " آدمی که از باران و آفتاب بیم دارد". روی بام، همیشه پا برهنه بودم. پا برهنگی نعمتی بود که از دست رفت. کفش، ته مانده تلاش آدم است در راه انکار هبوط. تمثیلی از غم دور ماندگی از بهشت.
در کفش چیزی شیطانی است، همهمه‌ای است میان مکالمه سالم زمین و پا. من اغلب پا برهنه بودم. و روی بام، همیشه زیر پا. زیری کاهگل جواهر بود. ترنم زیر بود. ( حالا که می‌نویسم، زبری آن روزهای کاهگل پایم را غلغلک می‌دهد. تن بام زیر پا می‌تپید، بالا می‌رفتم، پایین می‌آمدم. روی برآمدگی‌های دلپذیر می‌نشستم و سر می‌‌خوردم. پشت بام تکه ای از ... بود. در حرکاتم زمان نبود. بودن جلوتر از من بود. زندگی نگاهم می‌کرد و گیجی شیرین بود.
وقتی که از برآمدگی بزرگ بام، که طاق ضربی حوضخانه بود، چهار دست و پا بالا می‌رفتم، باورم می‌شد که از یک پستان بزرگ بالا می‌روم، این پستان مال زنی بود که به چشم آن روز من، در ابعاد فضا جا نمی‌گرفت، اگر همه تن خود را به من نشان می‌داد مبهوت می‌ماندم.

 

 

چند وقت پیش اطاق آبی مرحوم سهراب سپهری را به توصیه‌ی یکی از دوستان مطالعه کردم. بسیار روان و دلنشین بود. خواستم بقیه هم توی این لذت شریک باشن. البته که متن بالا تنها برگزیده‌ای از متن اصلی‌ست.

  
نویسنده : امیر هاشمی ; ساعت ٩:۳٥ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۳ آذر ۱۳۸۸

مرغان آواره

مرا ساغرت کن
تا سرشاریم از آن تو باشد.                                     

 

تاریخ انسان
                صبورانه
چشم به راه پیروزی انسانی است
که وهنی بر او رفته است.

 

خدا
چشم به راه انسان است
که کودکی اش را
در فرزانگی باز یابد.

 

آنان را بگذار که در جهان پر هیاهوی آتش بازی
که برگزیده‌اند
زندگی کنند.
خدایا، دلم مشتاق ستارگان توست.

 

آنان چراغ‌هاشان را برمی‌افروزند
و در معابد دعاشان را می‌خوانند.
اما پرندگان
در فروغ بامدادی‌ات
نام تو را می‌خوانند، که نامت شادمانی است.

 

هنگامی در این جهان زندگی می‌کنیم
که دوستش بداریم.

 

دروغ هرگز به حقیقت بدل نمی‌شود
با قدرت گرفتن‌اش.

 

ابرهای تیره
گل‌های آسمان می‌شود
هنگامی که نور
آن‌ها را ببوسد.

 

انسان بَتَر از حیوان است
وقتی که حیوان است.

 

این زندگی عبور از دریاست
که آنجا
          در یک کشتی تنگ
با هم برخورد می‌کنیم.
در مرگ
به ساحل می‌رسیم
و به جهان‌های متفاوت خود
                                    می‌رویم.

 

برای بار دم طاووس
افسوس می‌خورد
گنجشک.

 

کتاب مرغان آواره‌ی رابیندرانات تاگور مدت‌ها جزء کتاب‌های محبوب من بود. وقتی که بچه‌تر بودم از کشف راز بزرگی که در شعرهای کوچک این کتاب مخفی بود به شعف می‌آمدم. حالا که اتفاق دوباره چشمم رو به دیدن این کتاب روشن کرد، گفتم شاید بد نیاشه چند تا ازشعرهاش رو مهمون اینجا کنم.

  
نویسنده : امیر هاشمی ; ساعت ۱:۳٠ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٢ آبان ۱۳۸۸

چو می توان به صبوری...

 

به هر راهی که دانستم فرو رفتم به بوی تو     کنون عاجز فرو ماندم رهی دیگر نمی دانم

 

 

    غـم زمانـه خـورم یا فـراق یـــار کشــم        به طاقتـی کـه نــدارم کـدام بــار کشــم
    نه قوتی که توانـم کنـاره جستـن از او        نه قدرتی که به شوخیـش در کنار کشم
    نه دست صبـر که در آستین عقل بـرم        نه پـای عقـل کـه در دامــن قـــرار کشـم
    چو میتوان به صبوری کشید جور عـدو        چــرا صبـور نباشــم که جـور یـــار کشـم   

  
نویسنده : امیر هاشمی ; ساعت ٧:٥٤ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٩ مهر ۱۳۸۸
تگ ها : ادبی

یاکریم، تئاتر، بسیج و کتاب

 

1. جوجه‌های یاکریمی که توی تراس اتاقم لونه کرده بود، بالاخره سر از تخم دراوردند.  یه وقت جو نگیرتم به خاطر سلامتی جوجه یا کریما دیگه تو تراس سیگار نکشم.

2. تئاتر "رومولوس کبیر" رو دیدم و  خوشم اومد و دیدنشو پیشنهاد می کنم.

3. نزدیکای ساعت ١٢شب با یه ماشین ٢٠۶ با یه راننده جوان و عشق سرعت داشتم میرفتم خونه که نرسیده به تجریش دیدیم ایستِ بسیج ماشین‌ها رو نگه می‌داره. ما رو هم نگه داشتن. یه پسر ١۵، ١۶ ساله از راننده مدارک خواست و بعد بهش گفت که می‌شه پیاده بشه؟ راننده هم گفت: نه! اما بعدش نه تنها راننده که ما مسافرا هم پیاده شدیم. بعد در حالی که داشتن صدوق عقب رو بازرسی می‌کردن راننده بهشون گفت: ایشالا خدا خودش یه کاری به شما بده که از بیکاری در بیاید! خبر نداشت ارگانی  که سالانه فقط 400 میلیارد تومان بودجه رسمیشه، پرسنلش احتیاجی به کار کردن ندارند.

4 ."...تو زندگیم فقط یه آرزوی کوچولو دارم و اون اینه که یه بار چشمامو وا کنم، ببینم زندونیای سیاسی آلمان و قاضیای اونا جاهاشون با هم عوض شده" (زندگینامه)

 

"یعنی من میتونم بمیرم؟ گاهی وقتا وحشت برم می داره که نکنه نتونم بمیرم.

مثلاً من سال های سال نمی تونستم درست عطسه کنم. مث یه سگ توله عطسه می کردم که سکسکه اش گرفته باشه. و خیلی عذر می خوام، تا 28 سالگیم هم نمی تونستم آروغ بزنم . بعد با کارل آشنا شدم. یکی از دانشجوهای قدیمی بود. اون آروغ زدنو یادم داد. ولی حالا کی بهم مردن رو یاد می ده؟

آره خب شاهد مردن آدما بودم. یه اعدام دیدم و یه مریض رو که داشت می مرد. به نظر میومد که جونشون دراومد تا مردن. حالا اگه سربه زنگا کودن بازی در بیارم و کار پیش نره چی؟ به هرحال ممکنه یه همچین وضعی پیش بیاد." (وحشت)

 

"بعضی وقتات تلفن که زنگ نمی زنه و کسی ازت چیزی نمی خواد، حتی خودت از خودت چیزی نمی خوای، وقتی بوق و کرناهای زندگی همه خاموش شده ن و نوازنده ها سازاشونو وارونه کرده ن تا آب دهناشون بریزه بیرون... اون وقت به صدای درونت گوش می دی، می بینی... اون تو پر از خلئه!

...بعدشم یواش یواش پیر می شی. وقتی مخت دیگه خوب کار نمی کنه، یه حالت روانی ملایم بهت دست می ده که خودشو جای احساس جا می زنه. اونوقت جونورک های کوچولو رو که می بینی چطوری توی ماسه ها لول می زنن، با خودت می گی: جل الخالق!" (خلا)

کتاب "بعضی ها هیچ وقت نمی فهمن" رو پیشنهاد می کنم که بخونید. همونطور که اول کتاب گفته، این کتاب یه داروئه.

  
نویسنده : امیر هاشمی ; ساعت ۱۱:٥۳ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٧ مهر ۱۳۸۸

تنهایی پر هیاهو

...دختر کولی صورتش را با دست پوشانده بود و فقط چشمهایش پیدا بود، چشمهای بازمانده از اعجاب، و بعدش گرفتیم نشستیم و من خواستم سر نخ را به دست او بدهم، ولی داد زد که نه، نه، بادبادک برش می دارد و به هوا می بردش، مثل مریم مقدس که به آسمان ها می رفت، و من سر نخ را به دست او دادم و دست بر شانه هایش گذاشتم و گفتم در این صورت هر دو با هم به آسمان می رویم، ولی دخترک سر نخ را باز به دست من داد و گرفتیم نشستیم و دخترک سرش را به شانه من تکیه داد، و بعد به فکرم رسید که چطور است که برای بادبادک قاصدی بفرستیم و باز سر نخ را به دخترک دادم، ولی او باز از ترس جمع و جور شد و گفت نه، بادبادک برش می دارد و می بردش به هوا و دیگر هیچ وقت چشمش به من نمی افتد؛ این است که من سر چوبی را که نخ بهش وصل بود در زمین فرو بردم و بعد یک تکه کاغذ از دفترچه یادداشتم کندم [و نخ را از سوراخی در وسط این تکه کاغذ رد کردم] و همچه که دوباره سرنخ را در دست گرفتم دخترک داد زد و پرید که قاصد را بگیرد ولی قاصد در طول نخ بادبادک رفت و رفت و رفت و با هر وزش باد و تکان بادبادک، این تکان از نخ به انگشتها و به تمام تن من منتقل می شد، و حتی حس کردم لحظه ای را که قاصد بالاخره به بادبادک رسید و با آن تماس پیدا کرد، و من سراپا به لرزه درآمدم، چون که ناگهان بادبادک خدا بود و من پسر خدا بودم و این نخ، روح القدس بود که انسان را با خداوند پیوند می دهد و همکلام می کند. بعد بادبادک را چند بار دیگر پرواز دادیم و دخترک بالاخره به خودش جرئت داد و سرنخ را در دست گرفت، و مثل من تنش می لرزید، مثل بادبادکی که در وزش تندباد می لرزید، و نخ را دور دست پیچیده بود و از شوق فریاد می زد.

یک شب سرشب که به خانه برگشتم دیدم که دختر ک.لی در خانه نیست. چراغ را روشن کردم و رفتم بیرون و تا صبح طول خیابان جلوی خانه را بالا و پایین رفتم، ولی اثری از او پیدا نشد، نه آن روز و نه روز بعدش و نه دیگر هیچ وقت. رفت که رفت. هر کجا را که می شد به دنبالش گشتم، ولی بی فایده بود. دخترک ساده ی بچه وارم، دست نخورده مثل تکه چوبی صاف، پاکیزه همچون نفس روح القدس...بعدها فهمیدم که گشتاپو در گشتهای خیابانی اش او را دستگیر کرده و با یک عده کولی دیگر به بازداشتگاه فرستاده و این دختر را یا در بازداشتگاه مایدانک یا در آشوویتس در کوره های آدم سوزی سوزانده یا در اتاق گاز خفه کرده بودند. دختر دیگر برنگشت. آسمان عاطفه ندارد.

 

متنی که در بالا ملاحظه می فرمایید از کتاب تنهایی پر هیاهو نوشته بهومیل هرابال انتخاب کردم. این نویسنده به قول میلان کوندرا،بهترین نویسنده کشور چک است. کتاب بسیار زیبا و تکان دهنده است و تنها اثر از این نویسنده است که به فارسی برگردانده شده است. توصیه میکنم که حتماً بخوانیدش.

  
نویسنده : امیر هاشمی ; ساعت ۱٠:۱۱ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢ شهریور ۱۳۸۸

ترجمه چند جمله کوتاه

به نظر من تلویزیون خیلی وسیله آموزنده ایست. هر وقت کسی آن را روشن می کند، من به اتاقی دیگر می روم و شروع به مطالعه کتاب می کنم.

                                                                                               "Groucho Marx"

 

من از مرگ نمی ترسم، فقط نمی خواهم وقتی که اتفاق می افتد آنجا باشم.

                                                                                                "Woody Allen"

 

نقطه مقابل عشق نفرت نیست، بی تفاوتی است.

                                                                                                  "Elie Wiesel"

 

دوستان خوب، کتاب های خوب و وجدانی خواب آلود: این است زندگی ایده آل.

                                                                                                "Mark Twain"

 

همیشه تصور کرده ام که بهشت باید جایی شبیه کتابخانه باشد.

                                              "Jorge Luis Borges"

 

تاریـکی قادر به بیــرون رانـدن تاریکی نیست، تنها روشنایی چنیـن توانی دارد. نفرت نمی تواند نفرت را از بین ببرد، تنها عشق میتواند.

"Martin Luther King"

 

تمام آن کاری که خدا می کند این است که ما را نگاه می کند و هر گاه کسالت آور شدیم ما را می کشد. ما هرگز و هیچ گاه نباید کسالت آور شویم.

"Chuck Palahnuik"

 

کسی که سعی دارد با پرستش نکردن خود، خدا را دچار نقصان کند به اندازه همان دیوانه ای موفق است که سعی دارد با نوشتن کلمه "تاریکی" بر دیوار اتاقش خورشید را خاموش کند.

"C.S.Lewis"

 

هر وقت یک خانم پیر را می بینم که لیز می خورد و روی پیاده روی خیس به زمین می خورد، اولین احساسی که به سراغم می آید خنده است. ولی همان موقع فکر می کنم که اگر من مورچه بودم و آن خانم روی من افتاده بود چی؟ آن وقت است که دیگر ماجرا به آن خنده داری نیست.

"Jack Handey"

 

اگر کتابی درباره شکست نتواند خوب فروش کند، آیا این یک پیروزی است؟

"Jerry Seinfeld"

 

 

  
نویسنده : امیر هاشمی ; ساعت ٩:٥۸ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢۱ تیر ۱۳۸۸
تگ ها : ادبی ، فرهنگی

ملک بی سیاست

سعدی را خیلی دوست دارم، معتقدم  اگر به گلستان بیشتر از یک اثر صرف ادبی  نگاه  می شد، این کتاب توانایی این را داشت که در عامه مردم سطح بالایی از توقع سیاسی و اجتماعی ایجاد کند. از سهل ممتنع بودن نثر سعدی و در عین حال ازانتقال مقصود به زیباترین حالت ممکن و از ایجاز سخنش که نه می توان کلمه ای را از جمله کم کرد و نه لازم است که چیزی به آن افزود غرق در شگفتی و لذت می شوم.

غرض این که این جمله را از سعدی داشته باشید :

((سه چیز پایدار نماند : مال بی تجارت و علم بی بحث و ملک بی سیاست))

 

  
نویسنده : امیر هاشمی ; ساعت ۱٢:٤٦ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۳ تیر ۱۳۸۸
تگ ها : ادبی ، اجتماعی

مردم سالاری

در مسائل دینی همواره این سوال ذهن متفکران را به خود مشغول داشته که رابطه صحیح بین یک پیغمبر یا یک مصلح با مردمش چگونه رابطه‌ای است؟ آیا این رهبر دینی است که می‌بایست غمخوار امت خود باشد و برای تعلیم و آگاه‌سازی آنها رنج‌ها و سختی‌ها را به جان بخرد و مخالفان را با شکیبایی تحمل کند و همواره با دلسوزی و شفقت در بیداری مردمش بکوشد و ایشان را از از قید و بند افکار و عقاید پوچ گذشتگان و از زیر یوغ زنجیرهای استبداد و بردگی برهاند و به افق‌های سرسبز آزادی و سعادت رهنمون گردد یا وظیفه مردم است که این فرستاده که برای بیداری مردمش به‌پاخاسته را ارج نهند و به دورش حلقه زنند به فرامینش گوش سپارند و حرف‌هایش را بفهمند و نصایحش را به کار گیرند و به یاری وی جامعه آرمانی خود را در افق زمان ترسیم نمایند؟

پاسخ این پرسش را به درستی داده‌اند که این‌دو لازم و ملزوم یکدیگرند و لذا برای تحقق آن جامعه آرمانی وعده داده شده توسط پیامبران و مصلحان حق مردم است که از پیشوایشان جسارت و آزاداندیشی و عدالت بخواهند و حق پیامبران و مصلحان است که از مردم وفاداری و یاری و ازخودگذشتگی بخواهند، که در آغوش کشیدن آزادی و لمس عدالت همواره مستلزم تلاش و مبارزه است و بهایش اسارت و رنج و فداکردن جان‌هاست. و البته از آنچه به ما رسیده‌است از کتب تاریخی و کتب ادیان مختلف درمی‌یابیم که این رابطه به جز چند مورد انگشت‌شمار آن هم به شکل ناقص هرگز در طول تاریخ اتفاق نیافتاده است و آن اتحاد ملت با رهبرش به صورت یک رویا باقی مانده است.

 و اما سال‌ها بعد از مرگ آن پیشوا، مردمانی که اکنون آیینی را از پدرانشان به ارث برده‌اند که روزگاری اجدادشان، خود مخالفان اصلی آن بوده‌اند، از کردار پدرانشان شرمگین‌اند و از کوتاهی‌ ایشان متاسف، و در پی تحقق آن وعده‌های دیرین  پیشوایشان، که اکنون بسیار آرمانی‌تر به تصویر کشیده می‌شود، همه‌‌ی عشق و ایمان و وفاداریشان را خالصانه، به روحانیان که اکنون خود را جانشینان خلف آن پیامبر و صاحبان اصلی آن مکتب می‌دانند نثار می‌کنند و از اینجاست که معادله به هم می‌خورد، مردمی که حق خود را ادا می‌کنند و روحانیونی که این ادای حق را، حق مسلم خود می‌دانند و در مقابل هیچ وظیفه‌ای در مقابل مردم احساس نمی‌کنند. از اینجاست که رفته رفته این باور در جامعه شکل می‌گیرد که ما آمده‌ایم تا فدای ایشان شویم و این جانشینان در قبال ما وظیفه‌ای ندارند. ماییم که باید برایشان قربانی کنیم و نذر معابدشان نماییم تا ایشان رحمت خداوندی را به خانه‌ها و مزارع و کسب و کار ما سرازیر کنند و به ما برکت بخشند!

اما مصیبت بزرگ که همه آنچه گفته‌شد مقدمه آن بود تازه از آنجا آغاز می‌شود «که این رفتار جامعه با روحانیون مذاهب و رهبران مکاتب، به رفتار جامعه با حاکمان و زمامداران نیز تعمیم می‌یابد» یعنی همان چیزی که از دیرباز در شرق حاکم بوده‌است «که حاکمان برای خدمت به مردم نیستند واین مردم‌اند که باید به حاکمان خدمت کنند» و مثال روشن آن کشور خودمان. ما بودیم که پادشاه را قبله عالم خواندیم و سایه خدا بر روی زمین و ما بودیم که فره ایزدی‌اش را باور کردیم. ما باور کردیم که ما رعیتان حاکم و جزء مایملک و دارایی او هستیم و پس از او جزء دارایی فرزندان و تخم و ترکه‌اش و اصلا از خاطرمان هم نگذشت که اوست که وظیفه‌اش خدمتگذاری به ماست و ماییم که ارباب اوییم و نه برعکس. به سبب همین باورمان است که هنوز، در قرن٢١ وقتی رییس جمهور به شهری می‌رود دور از ذهن نیست که در ازدحام مردمی که برای نثار ارادت خود سر از پا نمی‌شناسند چند نفری هم زیر دست و پا له شوند و جانشان را از دست بدهندو این را دیده‌ایم. دیده‌ایم که مردم گویا به زیارت مراد و مقصودشان می‌روند و پاک از یاد برده‌اند و یا اصلا به یاد نداشته‌اند که آنها خود رکن و اساس جامعه هستند و آن زمامدار مسئولی است که می‌باید جوابگوی مسئولیتش باشد.

امروز هم چون گذشته حاکمان را مسلط بر زندگی و جان و مال و سرنوشت خود می‌دانیم و از آنان توقع نداریم که جوابگو باشند که با اختیاری که به آنان داده‌ایم، ثروت و آبروی سرزمین ما را در چه راهی خرج می‌نمایند.

و اکنون به آن دلخوشیم که فلان نامزد ریاست جمهوری حاضر شده‌است که در زمان تصدی به طور منظم گزارشی از عملکرد دولتش به مردم بدهد و یا آن نامزد دیگر افتخار داده و خود را فرزند ملت خوانده‌است و آن دیگری بشارت می‌دهد که کابینه‌اش را به افراد صالح و کاربلد مزین کند.

ناامید نیستم و می‌دانم در راه رسیدن به نقطه مطلوب هستیم و این راهی است که باید آهسته آهسته بپیماییم تا مردم و زمامداران جایگاه واقعی و مسئولیت‌های خویش را به درستی درک کنند و هنگامی زمامداران جوابگو خواهند بود که مردم این را حق مسلم خود بدانند و باز می‌گویم که ما بدان سمت در حرکتیم. اما خشنود هم نیستم چرا که  اگر این اندیشه‌ها برای بسیاری از ملت‌ها تازه است و متعالی، در ادبیات و اندیشه‌های بزرگان ما ریشه کهن دارد و شاهد آن این فراز از گلستان سعدی :

 

فقیرى وارسته و آزاده ، در گوشه اى نشسته بود. پادشاهى از کنار او گذشت . آن فقیر بر اساس اینکه آسایش زندگى را در قناعت دیده بود، در برابر شاه برنخاست و به او اعتنا نکرد.

پادشاه به خاطر غرور و شوکت سلطنت ، از آن فقیر وارسته رنجیده خاطر شد و گفت : این گروه خرقه پوشان همچون جانوران بى معرفتند که از آدمیت بى بهره مى باشند.

وزیر نزدیک فقیر آمد و گفت : اى جوانمرد! سلطان روى زمین از کنار تو گذر کرد، چرا به او احترام نکردى و شرط ادب را در برابرش بجا نیاوردى ؟

فقیر وارسته گفت : به شاه بگو از کسى توقع خدمت و احترام داشته باش ‍ که از تو توقع نعمت دارد. وانگهى شاهان براى نگهبانى ملت هستند، ولى ملت براى اطاعت از شاهان نیستند.

پادشه پاسبان درویش است

گرچه رامش به فر دولت او است

 

گوسپند از براى چوپان نیست

بلکه چوپان براى خدمت او است

 

سخن آن فقیر وارسته مورد پسند شاه قرار گرفت، به او گفت : حاجتى از من بخواه تا برآورده کنم .

فقیر وارسته پاسخ داد: حاجتم این است که بار دیگر مرا زحمت ندهى .

شاه گفت : مرا نصیحت کن .

فقیر وارسته گفت :

دریاب کنون که نعمتت هست به دست
کین دولت و ملک مى رود دست به دست 

 

  
نویسنده : امیر هاشمی ; ساعت ٩:٥۳ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٠ خرداد ۱۳۸۸
تگ ها : اجتماعی ، ادبی

از دیگران

«عشق، بی‌تابی یک روح تشنه، نیازمند و نیمه تمام و مجهول و تنها و بیگانه برای یافتن خویشاوندش، آشنایش، همجنس‌اش، نیمه‌ی دیگرش، چشمه‌ی گوارایش، وطنش... عشق، راستین‌ترین و متعالی‌ترین احساس و نیاز انسان است اما معشوق؟ دروغین است، دل‌هایی که عشق می‌آفرینند و بزرگ و پرشکوه کم نیست اما روح‌هایی که معشوق باشند هیج نیست و این بسیار قابل تامل است. چرا عشق راست و معشوق دروغ است؟

دروغ یعنی ناسازگار بودن با آنچه بدان خطاب می‌شود، با آنچه از او تلقی میشود. دروغ یعنی ناسازگاری میان معشوق و تصویرش در درون عاشق!

ای کاش هم‌اکنون همه انسان‌های روی زمین، همه کسانی که در آینده خواهند آمد، همه فرشتگان، همه پریان، همه ذرات عالم، همه نباتات و گیاهان و جانوران و پرندگان و حشرات جهان، همه پیشم می‌بودند و به آنها می‌گفتم که..."این چهره هیچ شباهتی با آن تصویر ندارد، هیج شباهتی".

شباهت سراب و آب! معشوق‌ها همه مخاطب هوس‌اند. انگیزه جنسی، همه، اما در آغاز آرایه و لعابی از عشق بر روی خود می‌کشند یا می‌کشیم چرا؟ که نیازمندیم، حتی به دروغی شبیه راستی که بدان بی‌تابانه محتاجیم!»

                                          گفتگوهای تنهایی دکتر شریعتی

 

گمان می‌کنم که مطلب فوق را بتوان به موارد بسیاری تعمیم داد. غالبا در زندگی آنچه بدست میآوریم از آنچه توقع داشتیم فاصله فراوان دارد و دلسرد کننده است.

نمی‌دانم چرا پس از خواندن این مطلب نظرم به انتخابات پیش رو جلب شد، آیا هر کدام از این آقایان که بیایند می توانند متناسب با این همه شور و اشتیاق طرفداران و توقعات مردم خدمت کنند؟ شاید هم مردم زیاد متوقع اند...

  
نویسنده : امیر هاشمی ; ساعت ٢:۳٦ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٦ خرداد ۱۳۸۸
تگ ها : اجتماعی ، ادبی